سوپر ایگو را می توان وجدان اخلاقی نامید، که در واقع سازمانی است که خانواده در حدود سن شش سالگی آن را در وجود ما تکمیل می کند. وقتی ما در خانواده، کارها را به خوب ها و بدها دسته بندی می کنیم، ارزش ها و ضد ارزش ها را در جدول ویژه ای به کودک یاد می دهیم، وجدان اخلاقی او را به کمال می رسانیم. اگر در خانه به کودک خوب و بد آموخته نشود، او وجدان اخلاقی نخواهد داشت : بنابراین تنبیه و تشویق، زیربنای ساختمان سوپرایگو یا وجدان اخلاقی است. تشویق دائمی برای کارهای خوب و تشویق نکردن برای کارهای بد که خود به معنای تنبیه خواهد بود. برای کودکان ما، در محیط داخلی خانه، باید زشتی از زیبایی متمایز و متفاوت باشد. اگر بچه ها زشت و زیبا را نشناسند، وجدان اخلاقی نخواهند داشت. وجدان اخلاقی یک محکمه نادیدنی است که از ما انتقاد می کند. پس از محکمه نیز حکم صادر می کند که این کارها ر انجام بده، آن کارها را انجام نده. این فرمان قوی چنان است که اگر ما غیر از آن را عمل کنیم، احساس کناه خواهیم داشت. احساس گناه علامت خاص و شاخص تشکیل وجدان اخلاقی است. یک انسان متمدن و فرهیخته باید از فکر ارتکاب به کار بد احساس گناه بکند. از ارتکاب به کار بد که شاید قالب تهی کند.
ادامه مطلب »

کنترول خواست ها و امیال از سرچشمه ناخودآگاه و در واقع بخش خود یا ایگو می آید. یک فرد سالم انسان زندگی ذهنی خود را با خواست جامعه تطبیق می دهد. گروه هایی از مردم که درون چارچوب موازین انسانی و قوانین اجتماعی زندگی می کنند، مردم متمدن شناخته می شوند. این ها طبقاتی از انسان ها هستند که مرز های خود ( ego boundries ) برخوردارند.
اما باید دانست که این کنترول، اندازه دارد. اگر ما تمام خواسته های  خودمان را برای همیشه کنترول کنیم، مرتاض شده ایم. کنترول تمام خواسته ها و عدم ارضای آنها ریاضت است. ریاضت، شیوه ای از زندگی است که در مکتب اسلام حرام به شمار آمده است.
یعنی نرمال و هنجار این است که ما خواسته های خود را کنترول می کنیم و در جا و به موقع مناسب آن را اجرا می کنیم. مثلاً دختر کوچکی را در نظر بگیرید که در کلاس درس یک ساعته تشنه می شود. او باید حداکثر یک ساعت صبر کند که آب بنوشد. او برای همیشه از نوشیدن آب صرف نظر نمی کند وگرنه او مرتاض است.
ما خواسته های خودمان را باید انجام دهیم، اما هر یک را در زمان مناسب و مکان شایسته و بر وفق موازین مطلوب جامعه.

ادامه مطلب »